close

Starend Meisje 10+

Een beeldend concert


STAREND MEISJE is een  beeldend concert waarin met muziek en filmbeelden verhalen worden verteld over ongewone droomachtige spookwezentjes, waarvoor inspiratie werd gevonden in Tim Burtons gedichten. Kleine miniatuurvertellingen over excentrieke kinderen die als verschoppelingen opgroeien. Een schitterende driekoppige band bezingt de personages en hun lotgevallen.
 
De muziek van zangeres Aline Goffin, toetsenist Joris Caluwaerts, slagwerker Frederik Meulyzer en componist Jan Van Outryve, treedt in dialoog met de beeldende wereld van de gevierde Gentse cineaste Nathalie Teirlinck. Haar filmbeelden intrigeren, bevreemden en nemen de toeschouwer mee in een apart universum. In een soms hyperrealistische en geraffineerde stijl filmt ze haar figuren op symbolische plekken waarin de realiteit magische proporties aanneemt.
 
“Close-ups, het zintuiglijk gebruik van licht en kleur, de soms griezelig perfect-esthetische composities die een vervreemdende onechtheid oproepen. Maar ook de knappe opbouw van de liedcyclus zorgt voor gelijkwaardigheid: beeld en score nemen hoffelijk de vertelling van elkaar over, zonder elkaar te dienen noch te overschreeuwen”  **** Evelyne Coussens/De Morgen

Credits

Een productie van Zonzo Compagnie in coproductie met Kunstencentrum De Werf en Kunstencentrum Rataplan.

Zonzo Compagnie brengt beeldend concert van gedichten van Tim Burton

LIPPEN ZO ROOD ALS TOMATENPUREE
 
Theater ****
 
Starend meisje van Zonzo Compagnie, gezien op 8/9 in Rataplan, Borgerhout
 
Verrassing: filmmaker Tim Burton schrijft gedichten. Zonzo Compagnie slaagt er mooi in om diens unheimliche droomwereld in woord en beeld te brengen. Burtons bundel The Melancholy Death of Oyster Boy & Other Stories (1997) voert een aantal hybride wezens ten tonele. Het zijn monstra, wangeboortes: ze zijn half mens/half robot, ze veranderen in een bed of ze staren onverdraaglijk. Hun uiterlijke afwijkingen zijn symptomen van hun innerlijke onbehagen. Je voelt mee met hun eenzaamheid, maar ze zijn beslist te griezelig om te knuffelen.
 
Het is altijd opletten wanneer een productie zichzelf aankondigt als een ‘beeldend concert’. Sinds de stomme film een livesoundtrack kreeg, wint de zuigkracht van het beeldscherm het nogal eens van de muziek, wat de muzikanten te vaak reduceert tot begeleiders. Cineaste Nathalie Teirlinck tracht in Starend Meisje zowel haar beelden als Jan Van Outryves compositie in soevereiniteit te verlenen. In voorganger Send All Your Horses (2009, met muziek van Mrs. Hyde) lukte dat maar matig. Hier komt Zonzo-directeur Wouter van Looy met een knappe scenografie, die zangeres Aline Goffin, toetsenist Joris Caluwaerts en slagwerker Frederik Meulyzer letterlijk insluit in het beeldscherm. Maar ook de knappe opbouw van de liedcyclus zorgt voor gelijkwaardigheid: beeld en score nemen hoffelijk de vertelling van elkaar over, zonder elkaar te dienen nog te overschreeuwen.
 
Nu eens ruig of troosteloos, dan weer besloten of claustrofobisch
 
Teirlinck creëert een universum op maat van Burton wezens: nu eens ruig of troosteloos, dan weer besloten of claustrofobisch, steeds zijn het symbolische plekken waarin de realiteit magische proporties aanneemt. En laat deze cineaste nu net daarvoor trefzeker filmalaam in huis hebben: hyperrealistische close-ups, het zintuiglijk gebruik van licht en kleur, de soms griezelig perfect esthetishe composities die de bevreemdende onechtheid oproepen.
 
Afkeer en jaloezie
 
Tegelijkertijd maakt Teirlinck haar spookfiguurtjes menselijk (en ons onbehagen groter) door hen een gaatje in hun kous te geven of koket te maken, zoals de hartverscheurende Junk Girl die haar lippen rood kleurt met een restje tomatenpuree.
 
Uiteindelijk sluimert onder beeld en klank een gevaar dat zowel afkeer als jaloezie opwekt. Deze ‘kinderen’ leven in een wereld waarin nauwelijks een volwassene te bespeuren valt, ze zijn vrij van wet, structuur, gezag. Ze onttrekken zich aan elke orde en bedreigen zo de onze. Starend Meisje van Zonzo Compagnie verklankt en verbeeldt prachtig het unheimliche van de tweespalt waarover het Museum Dr. Guislain vorig seizoen zo’n mooie tentoonstelling maakte: kind in gevaar, kind als gevaar.
 
Starend Meisje komt nog naar Brugge, Brussel, Gent, Mechelen en Rijsel.
 
Info: www.zonzocompagnie.be
 
© Evelyne Coussens, De Morgen, 11 september 2012
 
 
Fascinerende fantasy 
Muziektheater volgens Tim Burton 
 
© Liv laveyne, De Standaard, 30 oktober 2012
 
De voorstelling baadt in een magisch-realistische sfeer . 
 
BRUSSEL - Voor ‘Starend meisje’ ging Zonzo Compagnie te rade bij Tim Burton. Geen wonder dat de jeugdvoorstelling meer creepy dan comfortabel is. 
 
Een ankerbaby die met zijn moeder naar het diepste water zinkt, een meisje met vele ogen en een giftige jongen die sterft bij het inademen van frisse lucht. Het is niet meteen je doordeweekse handleiding voor een jeugdvoorstelling, maar dat is buiten Starend meisje (8+) van Zonzo Compagnie gerekend. 
 
De inspiratiebron is de duistere, bizarre fantasie van de animatiefilms waarmee Tim Burton volwassenen en kinderen fascineert. Zonzo Compagnie ging te rade bij Burtons dichtbundel The melancholy death of Oyster Boy & other stories (1997). Geen verzameling happy kinderrijmpjes – wat had u gedacht? Wel poëtische mijmeringen over anders zijn, eenzaamheid en vergankelijkheid. 
 
Zonzo Compagnie maakt er een intrigerend beeldend concert met livemuziek en een film van Nathalie Teirlinck. De jonge Gentse reeg de afgelopen jaren de prijzen aan elkaar met haar kortfilms. Maar ze heeft ook toneelambities, zo toonden eerdere projecten bij Kopergietery en Malpertuis. Geen toeval, want Teirlincks stille verglijdende tableaus getuigen van een bijzondere theatraliteit. 
 
In Starend meisje weerstaat ze slim aan de verleiding om haar taal af te stemmen op Burtons gitzwarte gothic en blijft ze trouw aan haar eigen stijl: jonge jongens en meisjes waren rond in een dromerig daglicht, romantisch, melancholisch maar nooit zonder gevaar. 
 
Vanuit de fantasie van het starende meisje uit de titel ontspruiten de andere personages en ontmoeten ze elkaar. Beeld en muziek creëren samenhang tussen de gedichten. Van achter een transparant gaasdoek waarop beelden
worden geprojecteerd, acteren de muzikanten en zangeres spaarzaam mee – soms als intiem huiskamerorkestje, dan weer meegezogen in de verbeelding van het starend meisje. 
Teirlincks fascinatie voor teloorgaande jeugdige onschuld, stille buitenwereld versus innerlijk kolkende psychologie krijgt een boeiende fantasy-kant. Badend in een magisch-realisme zet ze haar jonge acteurs gewaagder en meer creepy in. 
 
Het enige ‘nadeel’ van deze voorstelling ligt misschien in het feit dat Teirlincks film zodanig intrigeert dat je de rest (het verhaal, de stem, de muziek) soms vergeet. Je zou dat erg kunnen vinden, ware het niet dat Starend meisje je meteen de goesting geeft om nogmaals te gaan kijken. 
 

 

Speellijst

Geen speeldata beschikbaar

Voorbije speeldata

Close